NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W innym świecie.
W innym czasie i innej epoce.
Thra...
zadziwiająca planeta krążąca wokół trzech słońc.
W jej centrum Kryształ Prawdy,
serce Thra i źródło wszelkiego życia.
Od zamierzchłych czasów Aughra była strażniczką Kryształu.
Wiedziała bowiem, że Kryształ łączy wszelkie stworzenia na Thra.
Lecz najbliższe jej sercu były Gelflingi.
Thra była domem siedmiu klanów Gelflingów.
Od dumnych Vapra z położonego w górach miasta Ha’rar,
najbardziej uczonych spośród Gelflingów,
sprawujących rządy nad siedmioma klanami.
Przez nieustraszonych Kamiennych
zamieszkujących Bezkresny Bór,
słynących z męstwa w walce.
Po łagodnych Grotan
żyjących głęboko pod ziemią
w idealnej harmonii z całą Thra,
zapomnianych przez świat naziemny.
Przez niezliczone tysiące lat na Thra panowała idealna równowaga.
Lecz oto przybyły nowe istoty,
spoza Thra.
Skeksowie.
Omotali Aughrę opowieściami o wszechświecie
i zbudowali dla niej tellurium,
by sama mogła zgłębiać tajniki kosmosu.
Tak oto Aughra zwróciła swe oczy ku gwiazdom...
a opiekę nad Kryształem Prawdy
powierzyła Skeksom.
Upłynął już niemal tysiąc trinów,
odkąd Skeksowie ogłosili się Panami Thra.
Dziś po raz kolejny
Skeksowie zbierają się w sekrecie
u brzasku kolejnego poranka...
by okradać z energii Kryształ, który przysięgli strzec.
Pasą się tą energią.
Chcą oszukać śmierć...
wykorzystując moc swojego skarbu,
swojej nagrody,
swojego więźnia.
Ciemnego Kryształu.
Kryształ znów nas zawiódł.
Czegoś się spodziewał?
Wczoraj też była posucha, tak jak i dzień wcześniej.
Dlaczego tak się dzieje?
Wystarczy spojrzeć na Kryształ! Nazbyt go osłabiliśmy.
Byliśmy zbyt łapczywi, ot co.
Żałośni!
Jęczycie jak wystraszone Podlingi.
Cesarzu, jeśli Kryształ nas nie wzmocni,
umrzemy.
Umrzemy!
Nigdy!
Nie mamy się czego lękać.
Badacz jest już bliski znalezienia rozwiązania.
Czyż nie?
Wszechpotężny Cesarz rzecze prawdę.
Pilnie pracuję nad rozwiązaniem tej kłopotliwej niedogodności.
Cierpliwości.
My jesteśmy Panami Kryształu.
Nasze panowanie trwa już wieki i nie przeminie nigdy.
- Jesteśmy wieczni! - Tak.
- Wieczni. - Wieczni.
Możecie odejść.
Mądry jest Cesarz.
Cesarzu.
- Cesarzu! - Słucham.
Nie śmiem podawać w wątpliwość twą mądrość,
lecz wiesz, iż nie znam rozwiązania.
Kryształ jest sercem Thra.
Są nierozerwalnie połączeni.
Im chciwiej chcemy brać, tym skąpiej nas obdarowuje.
Nasze przetrwanie jest zagrożone!
Więc znajdź rozwiązanie.
Oczywiście, Cesarzu. Wybacz.
Nie po to zbudowałem imperium,
by patrzeć, jak obraca się w niwecz.
Znajdę odpowiedź, Cesarzu.
Nie zawiodę Waszej Cesarskości.
Nie zawiodę!
Gelflingi nic nie wiedzą o zbrodniach Skeksów.
Prawda musi wyjść na jaw.
Trzeba rozpalić ognie buntu.
Czas, by nastała nowa era.
Kryształ Prawdy został skażony.
To zepsucie szerzy się po całej Thra
i skaża jej stworzenia.
Nawet te zamknięte przez Skeksów w klatkach.
Zniewolone...
aż do dziś.
- O! Rian! - Proszę...
Znów się spotykamy.
Spokojnie, koledzy.
Jako strażnik zamku przysięgałem chronić Panów.
Skąd wiadomo, że to nie zatrute?
- Jest jeden sposób, by to sprawdzić. - Nie!
Panowie nie obrażą się, jeśli coś uszczkniemy.
Czyż Skeksowie nie słyną z hojności?
Sami przyznacie,
że aż ślinka cieknie na ten widok.
Nic nie wzięłam. Widzicie?
- Nie bądźcie ordynarni. - Miro, uciekaj!
Dziękuję!
- Do jutra! - Wynośmy się stąd.
Widziałaś miny tych Podlingów?
Kaszka z mleczkiem. Oni niczego się nie uczą.
- Ścigamy się do wieży. - Ostatni to koślawa nebria.
Udało się.
Cześć!
Tu jesteś. Już myślałam, że się zgubiłeś.
- To oszustwo. - Znów wygrałam.
Bo masz skrzydła.
Jasne, przecież jestem dziewczyną.
A ty jesteś koślawą nebrią.
Pamiętasz, jak przyszliśmy tu pierwszy raz?
Jak mógłbym zapomnieć?
Pokaż.
Chodzi ci o sensplot?
Tak, oczywiście...
jeśli tego chcesz.
Chcę, o ile ty chcesz.
Tak, chcę. Sensplećmy się.
To dobrze, bo ja też tego pragnę.
Pamiętam każdy szczegół tamtej nocy.
Byłem przerażony.
Zauważyłam.
Na wszelkie sposoby próbowałem ci zaimponować.
No, na pewno próbowałeś.
Nie mogłem się skupić. Myślałem tylko o twoich ustach.
A ja już miałam dość czekania.
Pierwsza cię pocałowałam.
Miro!
- Jak to...? - Wślizgnął się tu.
Nawet Arathim nie ważyłby się wejść do zamku.
- Ale ten wszedł. - Musimy powiedzieć Kapitanowi. Chodź.
Pamiętajcie o przysiędze.
My chronimy Panów.
Panowie chronią Kryształ.
Gdy jeden z nas zawiedzie, wszyscy zawodzimy.
Za Kryształ!
Na pozycje!
Kolejny trin.
Kolejna przeklęta wyprawa do Ha’rar.
Kolejna niekończąca się Ceremonia Daniny.
Ja tam lubię stolicę Gelflingów.
Sądzę, że ma swój smrodliwy urok.
Od górskiego powietrza robią mi się krosty.
Czytałem o grotańskim eliksirze, którzy może przynieść ci ulgę.
Szkoda zachodu.
Zawsze wracają.
Zawsze!
O matko!
- Wyprowadzić kulanki. - Ile tego jest.
Ruszać się!
Zaprzęgnąć biegacza.
- Załadować broń! - Zaciągnąć uprząż!
- Kapitanie Ordonie! - Musimy porozmawiać!
To musi poczekać.
Nastąpiła zmiana planów. Osobiście zawiozę Panów do Ha’rar.
Wyjeżdżasz?
Musisz wyznaczyć zastępcę.
Tak, Gelflinga, który wyróżnia się w służbie,
całe życie przeżył w zamku
i szanuje tradycję.
Dlatego wybrałem Tolina.
Tolina?
Serio?
Ja jestem gotowy!
To zadanie dla żołnierza,
a nie dziecięcia, które podkrada smakołyki w czasie patrolu.
Skarżypyty.
- Chcieliśmy się zabawić. - Ciebie interesuje tylko zabawa.
Może kiedyś zasłużysz na to, by przejąć moje obowiązki.
- Ale, tato...! - Kapitanie.
Tak, kapitanie.
Czemu stoimy?
Drugi brat jest w zenicie.
Ruszajmy wreszcie!
Tak, na siodła.
Kapitanie, nim odjedziesz...
Widzieliśmy...
Co? Mów szybko.
Rianie, ty mu powiedz.
To może poczekać.
Szerokiej drogi, kapitanie.
Pamiętaj o przysiędze.
Przygotować biegacza.
Panowie muszą być w Ha’rar przed zmierzchem.
Ruszajmy!
Ruchy!
Przykro mi.
Nie ma sprawy.
Czemu mu nie powiedziałeś o miotaczu?
Od urodzenia wysłuchiwałem o dokonaniach ojca.
Ordon, bohater Kamienia-w-Kniei.
Ordon, pogromca miotaczy?
Najwyższy czas, by to ojciec usłyszał o dokonaniach syna.
Chcesz zapolować na miotacza?
A jak inaczej zdobędę szacunek Wielkiego Ordona?
Spokój.
Dołączysz?
Oczywiście, ale potrzebujemy wsparcia.
Próbowaliście? Palce lizać.
Gurjin.
Jasne.
- Jak się miewa mój najlepszy przyjaciel? - Czego chcesz?
Gdzie się podziała ta księga?
Musi gdzieś tu leżeć.
Jest!
Nie, to nie ta. Jeszcze chwilkę, księżniczko!
Oto reszta wydawnictw, które panienka zamówiła.
Dziękuję.
A czy znalazł pan Mały leksykon astrografii Grillego?
Zaraz wracam.
Dziękuję!
Co ty wyprawiasz? Nie dotykaj tego!
Księżniczko Tavro.
Zmiataj, zwierzaku.
- Tu jesteś, siostrzyczko. - O, Tavra, chodź, zobacz.
To Matka Aughra.
Czytałam też o bagiennych korzeniach.
Spodoba ci się to.
Wiedziałaś, że tugnot wywołuje napady bekania.
Breo, mam dla ciebie wieści.
Przekonałam matkę, by pozwoliła ci uczestniczyć w Ceremonii Daniny.
- Żartujesz sobie ze mnie. - Wiesz, że nigdy nie żartuję.
Fantastycznie! Będę mogła pogadać ze Skeksami?
- Mam do nich tyle pytań! - Panowie nie lubią pytań.
Czemu? Jak inaczej można się czegoś dowiedzieć?
- Teraz mam jeszcze więcej pytań. - Breo, tylko nie przynieś mi wstydu.
Nie przyniosę. Obiecuję.
Całą twarz masz umazaną atramentem.
Chodź. Nie możemy się spóźnić.
Może chociaż jedno pytanie.
Tam, gdzie nie sięga braci blask
JASKINIE GROTU
Otuleni długiej nocy kocem grubym
Pracują Grotanie w ciemnej głębinie
Tam, gdzie rośnie bujnie świecący mech
Tam, gdzie pełzają żwawo pełzaczki
Patrzcie, Deet!
Cześć, rodzinko!
Deet!
Cześć, nurloki! Czas na jedzonko!
Do zobaczenia jutro! Pamiętajcie, by się dzielić.
Słyszę cię, kochanie.
Cześć.
Głodny?
Mam dla ciebie smaczny mech.
Proszę.
Nie jedz tak łapczywie, przeżuwaj.
Co ci się stało?
Może wrócę, jak ci się polepszy.
Moje skrzydło!
Przepraszamy.
Pośpieszmy się. Matka chce nas u swego boku,
gdy przyjadą Skeksowie.
Już tu są!
Spóźnimy się, jeśli nie...
Breo?
Breo!
Przepraszam.
Nadjeżdżają!
- Proszę mnie przepuścić. - Gdzie leziesz, dziecko!
Przepraszam.
Przepraszam. Proszę mnie...
Przepraszam.
Przepraszam!
Czemu się zatrzymujemy? Co to ma...?
Uważaj na siebie, Gelfingu.
Małym rzeczom grozi, że nadepną na nie...
wielkie rzeczy.
Panie, proszę się nie kłopotać.
Odprowadzę dziewczynę do domu.
Widzicie ją?
Jaka księżniczka?
To księżniczka Brea.
- To ta mała! - Nic jej nie jest!
Księżniczka?
Tak, Panie.
Jestem Brea, najmłodsza córka Wszech Maudry.
Więc naprawdę jesteś księżniczką.
Twoja matka dobrze nam służy.
Pozwól, że zawieziemy cię do cytadeli.
To będzie dla nas przyjemność.
Dziękuję, Panie, ale...
Nalegam. Chodź!
Chodź.
- Szczęściara! - Wsiądzie do powozu.
Pojedzie z Panami.
Ruszamy! Nie traćmy czasu!
Patrz, skekLak, mamy w powozie księżniczkę.
Marna ze mnie księżniczka.
Co innego moje siostry.
Tavra to wojowniczka, a Seladon jest najstarsza.
- Kiedyś zostanie Wszech Maudrą. - Bla, bla! Ruszamy.
Co tam masz na policzku?
To atrament, Panie.
Zapisuję wszystko w dzienniku.
Umiesz czytać.
Cudownie!
Słyszałaś, skekLak?
Umie czytać i pisać.
Ja też jestem koneserem słowa pisanego.
Jam jest Archiwista.
Tyle o tobie czytałam!
Zarządzasz Wielką Biblioteką w Kryształowym Zamku!
Widzę, że się przygotowałaś.
- Czy to duża biblioteka? - Ach, dziecko!
Jest bezkresna!
Mamy tam tomy wydane tysiące trinów temu.
Mogłabym ją odwiedzić?
Nie!
Zebrana tam wiedza jest zakazana.
Ale... dlaczego?
Widzisz tę twarz?
Kiedyś to była piękna twarz.
Ale potem nadeszła...
wiedza.
Cicho! Nie gadaj bzdur.
Nigdy nie byłaś piękna.
Pamiętam to.
Nigdy.
- Gdzie Brea? - Cóż...
Strażnicy Kryształu!
Patrz, tam jest.
Wszech Maudra nie wygląda na zadowoloną.
Nie martw się. Pomówię z nią w twojej sprawie.
Co?
Dziękuję.
Leć, księżniczko.
Odejdź.
Matko.
- Miałaś nie przynieść wstydu. - Tym razem to nie moja wina.
Cicho.
Wielcy Panowie...
witajcie w Ha’rar, domu klanu Vapra,
siedzibie Wszech Maudry, która rządzi Gelflingami.
Teraz już na pewno trafisz do Kręgu Niższej Służby.
Zazdrościsz mi, Seladon,
bo przejechałam się powozem Panów.
Co trin siedem klanów,
od nieustraszonych Kamiennych po podziemnych Grotan,
składa daninę naszym szczodrym Panom.
Zgodnie ze zwyczajem
szlachetnym Vapra przypada zaszczyt pierwszeństwa.
Niech żyją Panowie Kryształu!
Niech żyją Skeksowie!
Okrutny, podły Cesarz!
Wybitne umysły nie mogą liczyć, że ktoś doceni ich za życia.
Jednak każdy problem skrywa rozwiązanie,
które czeka, aż ktoś je odkryje.
Skoro Kryształ ma za mało energii z Thra,
muszę znaleźć mu nowe źródło.
Cudownie!
Tak!
Tak.
A to ciekawe.
Dość.
Powiedziałem: dość!
Nakazuję ci zaprzestać!
Ojej! Kochany Badaczu.
Musisz być ostrożny.
Nie zawsze zdążę cię uratować.
Kryształ
przejął nade mną kontrolę.
Nie mogłem go powstrzymać.
Czułem, jak czerpie energię z mojego jestestwa,
z mojej esencji.
Znów zawiodłem.
Przyda ci się spacer.
Chodźmy razem na przechadzkę.
Spacer by mi nie zaszkodził.
Właśnie.
Za dużo tego wszystkiego.
Każdy eksperyment kończy się porażką.
Przez przypadek odwróciłem pole magnetostatyczne Kryształu.
Proszę, mów jaśniej. Szambelan nie może równać się z Badaczem.
Zamiast dawać życie, Kryształ zaczął je odbierać.
Zostanę okrutnie ukarany za tę porażkę.
Ależ nie, znalazłeś rozwiązanie.
Jesteś bohaterem. Czeka cię nagroda.
- Wielka! - Wyśmiewasz się ze mnie, skekSilu?
Nie, tyś uczynił Kryształ głodnym.
Kryształ chciał wyssać esencję. A co gdybyśmy wykorzystali to dla Skeksów?
Co jeśli my ją przejmiemy?
Mamy zbierać esencję?
Zamiast czerpać energię z Kryształu,
możemy użyć Kryształu, by czerpać energię z esencji.
Hipotetycznie to możliwe,
ale musiałbym to sprawdzić na żywym stworzeniu.
Kryształ to Thra, czyż nie?
Thra dała życie.
Jakie stworzenia są najbliższe Thra?
Pełne esencji?
Drzewo Azylu?
Widziałam je, gdy byłam mała.
Wciąż jesteś mała.
Ty mówisz?
Ale tylko niektórzy potrafią słyszeć, Deet.
- Wiesz, jak mam na imię? - Wiem dużo więcej.
Wiem, jak bardzo zależy ci na wszelkich stworzeniach z Grotu
i jak bardzo im zależy na tobie.
- Nie tej nurloczce, co mnie zaatakowała. - To nie jej wina.
Pochłonęło ją Zaciemnienie.
Co to jest Zaciemnienie?
To zaraźliwa skaza w Krysztale Prawdy
i w Thra, gdyż Kryształ i Thra to jedno.
Od tysięcy trinów
my, Wielkie Drzewa, utrzymywaliśmy skażenie pod ziemią.
Ale przegrywamy tę bitwę.
Zaraza rozpowszechnia się.
Ostrzeż Gelflingi, wezwij je do działania.
Zaciemnienie zatruwa wszystko, czego dotknie.
Cała Thra jest w niebezpieczeństwie.
Cała Thra?
Spójrz...
Ciągle to samo.
Mówicie: „Będzie zabawa, Gurjin”. Ale to zawsze kłamstwo.
Nie powinienem włóczyć się w poszukiwaniu urojonego miotacza.
Wiem, co widziałem.
Może powinniśmy zawrócić.
Rano spróbujemy ponownie.
Chodźmy jeszcze kawałek, proszę.
Kawałek.
- Chodź, Gurjin! - Dość tego, gołąbeczki.
Bawcie się dobrze. Ja rozerwę się sam...
tutaj.
Chodźmy.
Wszystkie korytarze wyglądają tak samo.
Chyba chodzimy w kółko.
Rozdzielmy się.
A co to za frajda?
Jeśli szukasz frajdy...
Co ty na to?
Nieźle.
Gelflingu, służ wiernie Panom swym
Nagroda będzie udziałem twym
Miotacz!
Rianie!
Nie dajcie mu uciec!
Szybko!
Tam!
Ucieka! Chodźcie!
Co tam jest?
Zobaczmy.
Katakumby.
Gelflingom nie wolno tam wchodzić. Skeksowie mówią...
- Miro! - Czekaj!
My nie mamy skrzydeł.
- Nie widać miotacza. - Może być wszędzie.
Zaczekaj na nas!
Idę za nią!
Czy to dobry pomysł?
No dobrze. Nowy plan. Ty idź, a ja tu poczekam.
Zdawało mi się, że słyszę, jak coś się skrada.
Niegrzeczna!
Miro?
Miro!
Kto jest następny?
Twoja danina będzie doceniona.
Dziękuję, Wszech Maudro. Niech będą dzięki Panom Kryształu.
Następny!
To nie jest należyta danina.
Tak, Wasza Miłość.
Błagamy Panów o wybaczenie.
Plaga spadła na nasze ziemie. Nic nie chce rosnąć.
Cudo.
Co takiego, Panie?
Ten naszyjnik...
- Piękny! - ...na twojej szyi.
To bardzo miłe.
Należał do mojej matki.
Jej mądrość została wśniona w ten naszyjnik.
To...
byłaby godna danina.
Nam nie brak plonów. Możemy zapłacić za nich.
To oni mają złożyć daninę.
Ale rolnicy przekazują plony.
On żadnych nie ma.
Błagam, wszystko, tylko nie naszyjnik.
Może przyszłoroczny plon...?
Ach, czemuż?
Czemuż Gelflingi tak nas ranią?
Skeksowie dają wam tak wiele, a proszą o tak mało.
Serce nam się kraja.
Smutne!
Bardzo smutne!
Niech zapłaci!
- Czemu nie przywiozłeś więcej? - Wstydź się!
- Każdy musi płacić! - Panowie są łaskawi!
- Dobrotliwi! - Musi zapłacić!
Nie biorą tego, co nie jest im dane.
Przykro mi.
- Tak nie można! - Takie jest prawo.
Tak musi być.
Danina...
została przyjęta!
Dziękuję, Panowie.
Dziękuję.
Następny!
Co cię gryzie, dziecko?
Czytałam o daninie.
Prawa Skeksów. Bardzo dobrze.
- To nie ma sensu. - Co?
Skoro Skeksowie są tacy potężni
i niczego im nie brakuje,
czemu żądają daniny nawet od najbiedniejszych Gelflingów?
Przecież każdy Gelfling korzysta z rządów Skeksów.
Więc każdy musi wnieść swój wkład.
A może...
chcą byśmy walczyli o resztki.
Dość się już naczytałaś na dziś.
Jeszcze tego nie skończyłam.
Proszę wrócić! Nie skończyłam!
Nie idź tą ścieżką.
- Pójdę, gdzie zechcę. - To nic dobrego.
Skeksowie coś ukrywają, a ja się tego dowiem!
- Żądam, byś przestała! - A ja żądam prawdy!
Cóżeś uczyniła, księżniczko?
Co się dzieje?
Nie! Moje księgi!
Manuskrypty!
Czekaj!
Wracaj!
Matko?
Matko!
- Miałam wizję! - Za dużo się naczytałaś.
To było naprawdę. Usłyszałam dźwięk...
jak śpiew, tylko głośniejszy.
W powietrzu płonął symbol... Mogę ci to pokazać!
- Sensplećmy się... - Dobrze, byle szybko.
Ceremonia szła dziś ciężko. Jestem zmęczona.
Co się stało?
Ten naszyjnik należy do żony rolnika.
Nie, oddał go Skeksom,
a oni podarowali go mnie.
- Więc możesz go mu oddać. - Nasz status.
Ten pałac.
- Jedzenie na naszym stole. - Wiem.
- Nawet książki w bibliotece. - Wiem.
Wszystko zawdzięczamy Skeksom.
- Oddałabyś to wszystko? - Tak.
Zachowujesz się jak dziecię!
Łatwo mieć nic, gdy za nikogo nie odpowiadasz.
Chciałam tylko...
Czas, byś się zachowywała, jak na księżniczkę przystoi.
Rano masz być na dworze.
Punktualnie.
Nie zgub się po drodze.
Tak zrobię.
To znaczy nie zrobię.
Skeksowie nie wyciągną cię ze wszystkich tarapatów.
Nie.
Musimy ich uratować!
Jesteś w domu. Wszystko w porządku.
Ojcze.
- Gdzie... - Wszyscy tu jesteśmy.
Więc...
wreszcie się obudziła.
Maudra Argot?
Zobaczymy, jak źle z nią jest.
Nie żebym dużo widziała, odkąd oślepłam.
Parę otarć, ślady po ugryzieniu.
Naderwane skrzydło.
Do wesela się zagoi.
Jesteś już bezpieczna, Deet.
Nikt nie jest bezpieczny.
Zaciemnienie szerzy się po Thra.
Co za Zaciemnienie?
- To taka choroba. - Wiedziałabym, gdyby Thra chorowała.
Kto ci tak powiedział?
Drzewo Azylu.
To tylko drzewo. One nie mówią.
Chyba że akurat mówią.
Powiedz.
Jaką wiadomość przekazało ci Drzewo Azylu, Deethro?
Kazało mi powstrzymać Zaciemnienie.
Ukazało mi stworzenia doprowadzone do szału,
umierające drzewo
i jednookiego, rogatego krona.
Nie Gelflinga.
Starego i smutnego.
To Matka Aughra.
Co to znaczy?
Że musisz wyruszyć.
- Mowy nie ma. - Gdzie miałaby iść?
Musi pójść do Wszech Maudry.
Ostrzec ją przed tym zagrożeniem.
Deet? Czemu Deet iść?
Bo Drzewo Azylu wybrało mnie.
To prawda. I wybrało dobrze.
Nie ma co się spierać z drzewami!
Dobrze...
Weź to. Dwa razy dziennie smaruj tym skrzydło.
Śmierdzi,
ale pomaga.
To na twoje oczy.
Początkowo będą wrażliwe.
Najjaśniejsza z gwiazd wskażę ci drogę na północ, do Ha’rar.
Co to jest gwiazda?
Sama wkrótce zobaczysz.
Czeka na ciebie zupełnie nowy świat.
Miro?
Beznadziejne ustrojstwo!
SkekTeku, straszny smród tu panuje!
Nie przepadam za tym piekielnym miejscem.
Cierpliwości, będziecie pod wrażeniem.
Oby to zadziałało.
Oczywiście. Sam Cesarz zobaczy.
Rozwiązałem wszystkie nasze problemy.
Czy będą podane przekąski?
Nie!
Myślisz kiedyś o czymś innym niż żarcie?
Zajadam stres.
- Chyba często się stresujesz. - Bez ustanku!
Cisza!
- Zaczynaj, skekTeku. - Tak, Cesarzu.
Jeśli to nie zadziała, Cesarz każe go obedrzeć ze skóry.
Mam odpowiedni nóż na tę okoliczność.
Panowie, jak dobrze wiecie,
nasz wszechpotężny Cesarz powierzył temu oto skromnemu Skeksowi
- niemożliwe... - Do rzeczy!
Oczywiście.
Pozwólcie, że przedstawię wam szacownego gościa.
Wyjdź! Nie wstydź się!
Co to jest?
- Mira! - Gelfling? Tutaj?
Świętokradztwo!
- Nie masz wstydu? - Cicho!
Mów dalej, skekTeku.
Witaj, Gelflingu. Przyda mi się twoja pomoc.
Spójrz. Czy wiesz, co to jest?
To Kryształ Prawdy.
Tak. Czyż nie jest śliczny?
Nie! Co wy mu robicie?
Taki eksperymencik.
To dla ciebie zaszczyt.
Od tysiąca trinów żaden Gelfling nie widział Kryształu.
Dobrze mu się przyjrzyj.
Czuję, że mnie wciąga.
Nie, Miro!
Nie opieraj się.
Oddaj Kryształowi swój strach,
swoją miłość,
swoje tajemnice.
Błagam, Panowie, pomóżcie mi.
Oddaj Kryształowi wszystko.
Oddaj mu swoją esencję!
Nie!
Miro!
- Nie! - Coś ty zrobił?
Czekajcie! Patrzcie!
Oto odpowiedź, której szukaliśmy.
Oto wieczne życie!
Rianie...
Miro!
Co się dzieje?
Ratujcie mnie!
Moja maszyna!
Nie!
Gdzie ona się podziała?
Co się stało?
Wyjaśnij, Badaczu.
Wyssałem esencję Gelflinga.
To rozwiązanie naszych problemów.
- Słucham? - Nowe źródło życia.
Proszę, Cesarzu, pij.
Napij się koniecznie.
Jak się czujesz, Cesarzu?
Czuję...
siłę!
- Moja kolej! - Ja też chcę.
Dawać mi to!
- Odsuńcie się! - Też chcę!
- Przeszkadzasz. - Nie pchać się.
Też chcę spróbować.
Nie wypijcie wszystkiego, głupcy. Trzeba zachować na później.
Dość!
- Moje! - Oddawaj.
Chcę jeszcze!
- Głupcy! - Rozkosz!
A nie mówiłem? Ufajcie Cesarzowi.
Dziś będziemy świętować.
Urządzimy ucztę! Zagra muzyka! Będziemy hulać!
Oto jest dzień, gdy Skeksowie pokonali śmierć!
Miro...
Gelfling!
- Widział wszystko! - Łapać go!
- Paskudny brudas. - Zapłacisz życiem!
Widział! Wie!
Znam tego Gelflinga!
To Rian, syn kapitana.
- O nie! - Nie może opuścić zamku.
- Tak! - Jak rozkażesz!
- Nie ucieknie nam! - Brać go.
- Zabezpieczyć wyjścia. - Daleko nie ucieknie.
Czy wie, czego się dopuściliśmy?
Niech Cesarz wspomni własne słowa.
Czyż nie my jesteśmy Panami Kryształu?
Rian może paplać. Nikt mu nie uwierzy.
Będą go unikać.
Stanie się wyrzutkiem.
Jakżeby mogło być inaczej?
By uwierzyć jemu, musieliby przestać wierzyć sobie.
Skeksowie rządzą od tysiąca trinów
i będą rządzić przez tysiące tysięcy,
dopóki nie zgaśnie światło ostatniej gwiazdy.
Gelflingi będą nam posłuszne,
pochylą czoło
i zegną plecy, tak jak czynią to od zawsze.
Gelflingi chcą być rządzone.
Potrzebują naszych rządów.
Bo Gelflingi są słabe!
Gelflingi są małe.
A Skeksowie są wieczni!
My zabraliśmy Kryształ.
Thra należy do nas.
Nie ma nic...
nic, co Gelflingi mogłyby zrobić!
Napisy: Tomasz Bytner